Voor de dames in de zaal

Zoals voorgedragen op de Leugen-editie van de Vorlesebuhne,
2012.

Hé, dames.
Meisjes, vrouwen.
Hé.
Ik heb een puppy.
Ik sport.
Ik ben grappig en tactvol.
Ik ben trouw en spontaan. Getuige deze spontane knipoog: *knip*
Ik heb vol blond haar en heldere, ijsblauwe ogen.
Maar wacht. Er is meer.
Onder deze kleren heb ik het perfecte lichaam.
Onder om het even welke kleren, datzelfde perfecte lichaam, ik.
Niet té gespierd. Niet te niet-gespierd.
Ik have een way with words, zoals ze zeggen. Ik ben tweetalig.
Ik heb wel eens een man gered die een auto niet zag aankomen. “Kijk uit!” No big deal.
Mijn benen, gespierd, zijn kaal en ingevet.
Ik smaak naar honing.
En ik heb uithoudingsvermogen. Ik ben onvermoeibaar.
Maar: niet opdringerig.
Ik ben een generatiegenoot en wij denken op dezelfde manier.
Ik ben tien jaar ouder dan jij, en ik weet de weg. Ik ben niet bang.
Ik ben vijftien jaar jonger dan jij, maar ik tutoyeer gewoon. Vanzelf. Leeftijd is voor mij een verzinsel. Een leugen, en leugens zullen nooit tussen jou en mij in staan.
Ik heb borsthaar, maar dat kan eraf, als je wilt. (En eh, de rest ook.)
Ik ben schrijver.
Je parle le langue d’amour. Drietalig.
Ik ben hard en regelmatig.
Gênant, maar ook al is het pas september: ik koop die eerste chocoladekruidnoten, en geef ze aan jou. Nee dank je, niets voor mij. Ik wil alleen jou zien genieten.
Ik heb het antwoord op al je vragen, maar ik wil vooral veel leren van jou.
Ik kook. Ik kook goed.
Ik hou van imperfecties, want imperfecties maken jou perfect.
Ik ben muzikant. Ik schrijf mijn eigen muziek, en het is precies die soort waar jij van houdt. Ik zing wat jij voelt, en ik meen het.
Ik ben jouw soulmate.
Ik smaak naar Chunky Monkey.
Ik vind je cyclus juist sexy. Elk moment ervan.
Ik stem sociaal.
Ik ken de plekjes, ik ken de mensen, de mensen kennen mij, en ik heb alle tijd voor jou.
Ik kan iedereen krijgen. Iedereen. Hier, vanavond, altijd, overal -maar ik wil alleen jou.
Ich bin blind für die Andern. Viertalig.
Ik heb een kind. Een meisje. Haar moeder is dood. Het is moeilijk, maar ik worstel door.
Ik ben een goede vader.
Ik heb zwart haar en diepe, donkere ogen. Ramen tot mijn mysterieuze dichtersziel.
Een huid als mokka, en ik smaak naar cola-lollies.
Vamos a la playa.
Ik ben acteur.
Ik word hoe ouder hoe interessanter.
Ik kan je gedachten lezen, en je gevoelens ombuigen tot oneindig geluk.
Ik ben wollig en zacht, glad en volledig zweetloos.
Mijn nagels zijn glad en zonder rafels.
Ik heb vingers als tongen en voor elk die je afbijt komen er drie terug.
Ik pas perfect onder het bed, of op andere opslagplaatsen.
Ik kan in de afwasmachine.
Veertien. Ik heb veertien gladde, tandloze monden die je de zaligheid inzuigen of naar believen je volpompen met een glijsel dat het midden houdt tussen melk en massage-olie met de smaak van zoete wijn, de geur van lavendel.
Ik heb tentakels aan mijn lijf die elk gaatje en kiertje kunnen vinden en vullen.
Oshi moshi. Sayonara.
Ik smaak naar aardbei.

Geen opmerkingen

Geef een antwoord

Uw e-mail adres wordt door ons niet gedeeld.Verplichte velden worden aangeduid met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.